Anatomia i fizjologia układu krążenia

Kredyty Rolę pompy wprawiającej krew w ruch pełni serce. W czasie skurczu krew jest wyrzucana z komór do tętnic i dzięki pracy serca osiąga odpowiednie przyśpieszenie oraz ciśnienie. Sprężystość ścian tętnic ułatwia przesuwanie krwi do naczyń włosowatych, w których odbywa się wymiana związków chemicznych i gazów pomiędzy krwią a tkankami. Krew z tkanek i narządów wraca do serca naczyniami żylnymi.

Serce pracuje miarowo, przyśpieszając lub zwalniając rytm w zależności od potrzeb. Skurcze serca są inicjowane przez węzeł zatokowy, w którym powstają automatyczne bodźce elektryczne, rozchodzące się na całe serce jako fala depolaryzacji. Jeden cykl pracy serca składa się ze skurczu przedsionków, następującego po nim skurczu komór, a potem rozkurczu całego serca. Pod wpływem skurczu przedsionków przez otwarte zastawki przedsionkowo-komorowe krew z przedsionków przepływa do komór, znajdujących się w tym okresie w fazie rozkurczu. Potem następuje skurcz komór. Pod wpływem zwiększającego się gwałtownie ciśnienia śród-komorowego zamykają się zastawki przedsionkowo-komorowe, uniemożliwiając cofanie się krwi z komór do przedsionków. Jednocześnie otwierają się zastawki półksiężycowate i krew zostaje wyciśnięta z komory lewej do aorty i z komory prawej do tętnicy płucnej. Z chwilą rozpoczęcia się rozkurczu komór spada ciśnienie śródkomorowe, co prowadzi do zamknięcia zastawek półksiężycowatych i zapobiega cofaniu się krwi z dużych tętnic do komór. projekty domów