Niedomykalność zastawki aorty

Wczasy Turcja Niedomykalność zastawki aorty jest nabytą wadą serca, polegającą na zniekształceniu płatków zastawki, które w czasie rozkurczu nie zamykają ujścia tętniczego, co powoduje cofanie się krwi z aorty do lewej komory. Nadmierne wypełnienie krwią oraz zwiększenie objętości wyrzutowej lewej komory powoduje jej przerost. Pojawia się wzrost ciśnienia skurczowego, z bardzo charakterystycznym — aż do wartości zerowych — obniżeniem ciśnienia rozkurczowego. Tętno staje się chybkie i wysokie, ponieważ fala skurczowa w tętnicach szybko się podnosi i opada. Chory odczuwa to jako przykre tętnienie w głowie i w okolicy serca i tę dolegliwość przedstawia lekarzowi w pierwszym okresie choroby. W czasie osłuchiwania serca stwierdza się charakterystyczny szmer rozkurczowy, długi i cichnący. Obraz rtg i EKG wskazuje na przerost lewej komory. Ultrasonokardiogram wykazuje podwójne echo nie domkniętych zastawek. Okres przeżycia od powstania wady jest długi, wynosi 20—30 lat. W pierwszym okresie po powstaniu wady chory, poza niewielkim ograniczeniem wysiłków, nie wymaga leczenia. Leczenie chirurgiczne polega na wszczepieniu do pierścienia aortalnego sztucznej zastawki, wstrzymującej wsteczną falę krwi z aorty do komory. Po wszczepieniu sztucznej zastawki chory musi stale przyjmować leki zmniejszające krzepliwość krwi. opony